Al ruim een jaar hebben we een andere auto. Ik rij er overal mee heen, naar mijn werk, naar vrienden, naar de stad, daar waar ik heen wil, brengt hij mij heen.
Natuurlijk moet er dan ook regelmatig getankt worden, vrouwlief nam die taak voor haar rekening, zij is degene die ervoor zorgt dat we nooit zonder benzine aan de kant van de weg komen te staan.

Vrouwlief heeft twee weken geleden haar onderarm gebroken, kan dus niet meer autorijden en dus ook niet tanken de komende weken. Maar ja, de tank raakte natuurlijk wel leeg, want ik rij natuurlijk wel naar mijn werk en met vrouwlief naar het ziekenhuis en zo. Dus moest er afgelopen weekend getankt worden…..

Heel het weekend zaten de kinderen mij al te pesten. Dat het mij nooit zou lukken… ik zou de tankdop er niet af kunnen krijgen….zou er diesel in plaats van benzine ingooien…. zou binnen bij het afrekenen niet meer weten aan welke pomp ik had getankt, en meer van dit soort plagerijen kwamen voorbij het weekend.
Afgesproken werd, dat ik zondag voordat ik dochterlief naar haar vader bracht, zou gaan tanken. Dochterlief zou dan verslag doen van alles wat er fout zou gaan…..
Ja, ja, veel vertrouwen hebben ze in hun ma…..

En zo werd het zondagavond, met haar mobiel in de aanslag stapte dochterlief in de auto, nou zou het gebeuren…
Er volledig van overtuigd dat mij niks mis kon gaan, stapte ik in de auto en reed naar het benzinestation.

Netjes parkeerde ik de auto aan de goede kant van de pomp, de tankopening zat netjes aan de kant van de pomp, ik hoefde dus niet met de slang over de auto. Ook tankte ik netjes de juiste benzine en hing toen de tank vol was de slang weer netjes terug.
Dochterliefs gezicht werd er niet vrolijker op, er viel niks te beleven hier…. 
Voor de zekerheid keek in nog eens extra bij welke pomp ik stond, pomp 3, voordat ik naar binnen ging.
Mijn pinpas had ik ook bij mij, dus hoppa, de gigantische rekening betaald en klaar was ik weer.

Zie je wel, dat tanken is een fluitje van een cent.

Blij open ik het portier van de auto: "Zie je nou wel, ik kan heus wel tanken, mij gaat niks mis!"

Ik stap in en toen gebeurde het…… IK SCHEUR UIT MIJN BROEK!!!!

Tien kilometer verderop was dochterlief eindelijk uitgelachen en kregen broers en vrouwlief eindelijk het al lang verwachtte smsje!

Iedereen die mij maar een beetje kent, weet dat ik niet echt een fan ben van sneeuw.
Mijn humeur wordt er niet beter op als de eerste sneeuwvlokjes naar beneden dwarrelen. De kou vind ik niet erg, het mag vriezen dat het kraakt, maar kom niet met sneeuw, dan ben ik dus niet te genieten.
Een collega roept altijd: "Sneeuw is alleen goed als het niet op de straat of de stoep valt!" Nou, daar ben ik het wel mee eens!

Het zal jullie dus ook niet verbazen dat hier de sneeuwschuiver, de bezem en natuurlijk het strooizout klaarstaat, zo gauw de eerste sneeuw aangekondigd wordt.
Nu was vorig winter het strooizout opgeraakt, tijd om een nieuwe zak te halen.

Vorige week heeft vrouwlief die dus gekocht, 25 kilo, kon ik weer even vooruit zei ze.
Gisteren kwamen de eerste vlokken uit de lucht en al gauw lag er een goede centimeter sneeuw.
Ik naar buiten, vegen en daarna strooien…..

Tijdens het strooien kwam ik er al achter dat het ander zout was dan vorig jaar. De kleur was anders en ook de structuur was anders. Het strooide ook niet zo goed.
Vreemd, maar ach, de sneeuw was voorlopig weg.

Vanmorgen lag er echter weer een laagje op de stoep.
Dat is vreemd….. dat kan toch niet, na al dat zout wat ik er op gegooid had, kan er geen vlokje blijven liggen zou je denken
Weer vegen, weer strooien….. weer denken dat het toch wel raar strooizout is.

Toch maar eens in de ton gekeken, gelukkig had vrouwlief het zout met verpakking en al in de ton gezet.
Zak eruit getrokken en maar eens lezen wat er op staat.

Een hoop buitenlandse woorden, maar ergens toch een paar woorden die ik begrijp: for animals!!!

Vrouwlief heeft dus 25 kilo bodembedekker gekocht voor vogelkooien of iets dergelijks!!

Iemand ruilen?????

Afgelopen woensdag is onze vriendin Irene heel plotseling overleden. Ze was net de dag ervoor 45 jaar geworden.
Ontzettend triest natuurlijk dat iemand op zo'n jonge leeftijd overlijdt.
Zelf zei ze altijd: "Doodgaan is wel het laatste wat ik doe!"
En inderdaad, het was het laatste wat ze heeft gedaan. Maar wat ze ook altijd zei: "Probeer te lachen op de plechtigheid, wees niet alleen maar bedroefd, denk aan de leuke dingen die we samen hadden."

En dat hebben we vanmorgen tijdens de plechtigheid voorafgaand aan de crematie gedaan. Gehuild, maar ook een paar keer een glimlach op ons gezicht getoverd. Het was een geweldig mens die we nooit zullen vergeten.

Na de plechtigheid was er een koffietafel.
Het was druk, maar dat was natuurlijk te verwachten, ze stond tenslotte nog volop in het leven.
Na twee kopjes koffie begonnen de mensen op te staan weer weg te gaan, nadat ze natuurlijk de familie veel sterkte hadden gewenst.
Ook wij stonden in de rij om de familie onze steun te betuigen.

Toen we bijna aan de beurt waren, kwam er een man van de begrafenisonderneming naar de ouders van Irene toe, mensen van rond de 80 denk ik.
Hij zei letterlijk: "Zouden jullie een beetje kunnen opschieten, de volgende staat al weer te wachten!"
Verbaasd keek ik de moeder van Irene aan, zij kijkt net zo verbaasd terug. Ik las gewoon van haar gezicht dat ze dit wel erg ongepast vond. Ik heb wijselijk mijn mond dichtgehouden, heb de familie gecondoleerd en ben naar de hal gelopen.

Daar stond een vriend hevig verontwaardigd: "Wat denken ze hier wel niet, waarom ons het idee geven dat het lopende band werk is, het gaat hier toch om mensen?"
Een vrouw van de begrafenisonderneming had echt heel nare dingen gezegd over de tijd die wij nodig hadden, niet tegen ons, maar tegen een collega. Maar wel zo luid, dat wij het konden horen. Je wilt daar natuurlijk geen heisa schoppen, dus weer hielden wij onze mond dicht.

Ik weet heus wel dat het ook in een crematorium druk kan wezen. Weet ook dat het daar om tijd en geld gaat.
Maar moet je dan zo met mensen omgaan, mensen die erg verdrietig zijn? Dat kan toch eigenlijk niet?
Of ben ik nu te emotioneel en denken jullie daar anders over??

Sinds enige tijd hebben wij een nieuwe auto. Een stuk groter dan de vorige en ook een stuk luxer.
Aan de grote was ik zo gewend, aan de luxe wat minder.

Zo zit er cruise-control op, ABS, radiobediening aan het stuur, climate control en een car-kit in de auto.
Vooral dat laatste, die carkit, daar wen je natuurlijk alleen aan als je hem gebruikt. Dus moeten mensen mij bellen als ik toevallig in de auto zit.

Zoonlief had de carkit ingesteld en mij uitgelegd hoe dat ding te gebruiken als mijn mobiel overgaat.
Dat was niet zo moeilijk, op het groene knopje drukken als je op wil nemen en op de rode als je het gesprek wilt beeindigen.
Fluitje van een cent, kind kan de was doen, moet geen problemen opleveren, zou je denken…

Op een ochtend rij ik vanuit de nachtdienst naar huis.
En ja hoor, vlak voordat ik thuis ben, stopt de radio met geluid produceren en komt er een riedeltje uit de carkit. Er verschijnt een nummer in beeld en verbaasd kijk ik ernaar, ik word gebeld! Wie belt mij nou om half 7 in de ochtend??? Tja daar kom je alleen achter door op het groene knopje te drukken….

Ik druk op het knopje en hoor na het noemen van mijn naam, de stem van mijn manager.
Hij wil weten of de fout die HIJ heeft gemaakt is opgelost afgelopen nacht en of ik daar bepaalde mensen een mail over gestuurd heb. Met andere woorden, hij wil weten of hij wel naar zijn werk moet gaan of dat hij beter een dagje vrij kan nemen….

Ik begin hem gerust te stellen, hij kan gewoon naar zijn werk, alle problemen zijn opgelost.
Ondertussen rij ik de straat in waar we wonen en parkeer de auto.

Manager praat ondertussen over allerlei dingetjes die nog moeten gebeuren en ik zet de auto nog even netjes recht en zet hem uit. Met de autosleutel in de hand kijk ik verschrikt naar de carkit: "Waar is mijn manager gebleven???"
"Tot ziens" meldt de carkit en het lichtje gaat uit……
Oepsssss….. weg manager!!!

Gauw stap ik uit de auto, ik bel hem binnen wel even terug. Eenmaal binnen zie ik dat hij de voicemail al heeft ingesproken, terugbellen was niet nodig, tenzij ik nog iets dringends had te melden…

Pffff, valt niet mee hoor, zo'n luxe auto…… tuut, tuuut, tuuut!

Dochter is bij haar vader en ineens valt het internet uit.
Een ramp natuurlijk voor mijn 16 jarige dochter, msn, hyves, facebook, sms versturen via internet, dat zijn dingen die in haar ogen 24 uur per dag beschikbaar moeten zijn.  En nu was het weg.

Maar geen nood, pa had gezegd dat ze de vaatwasser uit moest ruimen, dus dat kon ze nu mooi even doen.
Maar na dat klusje te hebben geklaard, was er nog steeds geen internetverbinding.
Ach, dan maar gelijk de keuken opruimen en een beetje schoonmaken.

Nog geen internet, ook de woonkamer wordt door dochter stofvrij gemaakt.
Na het stofzuigen nog eens kijken. Nog geen internet, dan ook nog maar even dweilen.

Nog eens controleren, en ja hoor, internet doet het weer!

Als dochter mij dit verhaal verteld een aantal dagen later denk ik: "Zou internet echt uitgevallen zijn, of zou haar pa een slimme actie hebben uitgezet?"
Eens kijken, hoe pak ik dat aan? Ik besluit voor de recht voor zijn raap methode.

"Goh, goed van jou dat je uit jezelf hebt schoongemaakt!", roep ik bewonderend tegen dochter. Dochter glimt van trots.

"Maar ook wel slim van je pa, als hij jou aan het poetsen wil hebben, trekt hij gewoon de stekker van het internet eruit!", roep ik erachteraan. Verschrikt kijkt dochter mij aan. Ik zie haar gewoon denken: "Zou pa dat werkelijk doen???"

Dan kijkt ze opgelucht: "Nee hoor, papa was niet eens thuis, hij was op zijn werk!"
Nee hoor, haar had hij geen poets gebakken, daar trapte zij niet in.

Nu een aantal weken later kijk ik hier eens rond, een stofdoek, stofzuiger en dweil zou hier ook geen overbodige luxe wezen!
Dochter komt morgen hier, en ik moet werken……. zou je internet ook van afstand uit kunnen schakelen??

Een, twee, drie, vier,
komt er nog wat van?
Vijf, zes, zeven,
wij wachten al zo lang!
Acht, negen, tien,
we hebben nog niks gezien.
Elf, twaalf,
het is gewoon schandalig!

Dit liedje zongen we vroeger als kinderen altijd als we ergens heel erg lang op moesten wachten.
Dus als jullie het gezongen hebben, neem ik het je niet kwalijk.
Het heeft inderdaad even geduurd voor ik hier weer eens mijn gezicht laat zien!

Sommige mensen schrijven alles van hun af. Zowel de goede als de slechte dingen verschijnen op hun log.
Knap vind ik dat! Erg veel bewondering heb ik voor die mensen.

Ik kan dat niet. Als het niet zo goed gaat, dan klap ik dicht. Krijg geen letter op papier. Ook niet op de dagen tussendoor als ik mij wat beter voel. Ik moet echt helemaal door zo’n periode heen wezen, voor ik weer wat kan schrijven.
Sommige web-loggers wisten dat het niet zo goed ging, dat zijn de mensen met wie ik ook privé omga. Of zij met wie ik wel eens telefonisch contact heb of een babbeltje maak op msn, ook zij wisten in meer of mindere mate wat er hier speelde. Zij die mij gesteund hebben, bedank ik hier nogmaals van harte!! En zij die mij hebben laten vallen….. het is je vergeven, je zult wel niet beter weten.
Meer wil ik er nu even niet over kwijt.

Het feit dat er hier nu weer wat nieuws te lezen valt, geeft aan dat het weer goed gaat met mij.
Nu alleen nog even wat inspiratie zien te vinden….

Sinds een paar weken hebben wij een nieuwe collega in de nachtdienst. Het is iemand die van een afdeling komt, die opgedoekt is. Collega, laten we hem hier maar Klaas noemen, is dus eigenlijk noodgedwongen bij ons gekomen. Het alternatief was ontslag. Klaas is niet erg positief ingesteld en dat heeft natuurlijk invloed op de groep. Vooral de Turkse collega’s vinden dat erg, ze proberen Klaas aan alle kanten te helpen, maar Klaas wil de hulp maar niet aannemen.

Twee weken geleden hadden we een grote storing op het werk, de hoofdleiding van het water was geknapt.
Schoonmaken ging dus echt niet meer lukken, we moesten wachten tot de leiding gerepareerd was.
Dat werd dus een lange pauze. Een pauze waarin we dus ook geen gebruik konden maken van de koffieautomaat, het is er een zonder boiler, dus water rechtstreeks uit de leiding….. en die was stuk.

Natuurlijk was Klaas de eerste die daar erg negatief over was. Er volgden een hele reeks negatieve opmerkingen.
We hebben hem maar genegeerd, hebben kleingeld bij elkaar gezocht en blikjes drinken uit de frisdrankautomaat gehaald. Klaas hebben we ook frisdrank aangeboden maar hij wou niet.

Op een gegeven moment werd Klaas wel heel erg stil….
En ja hoor, Klaas was in slaap gevallen!
Daar hing Klaas achterover op zijn stoel, met zjn hoofd tegen de muur.
Een van de Turkse collega’s greep gauw zijn  mobiele telefoon. Ik dacht om een foto te maken…

Maar nee, snel werd er iets gedownload van internet.
Voorzichtig, om Klaas niet wakker te maken sloop de collega richting Klaas.
Hij hield de telefoon naast het oor van Klaas en liet het gedownloadde afspelen…. het was een pornofilmpje!

Een andere Turkse collega begon tegen Klaas te praten: "Klaaaaaas, waar droom je van?"
En steeds maar weer en steeds iets harder ging het: "Klaaaaas, waar droom je van??"

Opeens werd het hoofd van Klaas vuurrood en sprong hij overeind. Verwilderd keek hij om zich heen.
Wat hij zag waren al zijn collega’s, proestend van het lachen!

Turkse humor…..

Gelezen op een Hyves

Van de week mocht ik mij weer eens melden bij de tandarts.
De wachtkamer van de tandarts is maar een kleine ruimte, waarin ook de balie van de telefoniste/receptioniste zich bevindt. Je hoort dus gewild of ongewild vaak wat er aan de balie besproken wordt.

Zo ook toen ik er zat te wachten op mijn beurt.
Er komt een klein oud Turks mannetje binnen. Hij wenst ons een goedemorgen en meldt zich aan de balie.

"Ik afspraak maken… controle….. vrouw ook.", was de mededeling voor de receptioniste.
"Geboortedatum?", was haar vraag.
Na het noemen van de datum was ik enigszins verbaasd, ik had hem zeker 10 jaar ouder geschat!

Na wat getypt te hebben en gekeken op haar scherm had de receptioniste het volgende te melden:
"Meneer, U heeft een prothese, wilt u niet een afspraak bij de tandtechnicus?"
"Ik afspraak maken… controle….. vrouw ook.", was het antwoord.
Ze herhaalde haar zin nog maar eens: "U heeft een prothese, daar moet u voor naar de tandtechnicus."
"Ik afspraak maken… controle….. vrouw ook." en voor de zekerheid kwam er nog achteraan: "Tandjes nakijken!"
Weer werd van achter de balie de zin herhaald. Het mannetje vroeg daar op: "Wat is prothese? Wat is tandtechnicus? Ik afspraak maken, controle,tandjes nakijken, vrouw ook!"

Zonder uit te leggen kwam er vanachter de balie weer de zin: "U heeft een prothese en die hoort nagekeken te worden door de tandtechnicus, wilt u daar een afspraak voor?"
Het werd bijna lachwekkend, iedereen in de wachtkamer wachtte af wat er nu ging gebeuren.
Het mannetje herhaalde nog maar eens: "Ik afspraak maken… controle….. vrouw ook.",

Vertwijfeld keek de receptioniste eens rond, ze wist duidelijk niet meer wat te doen. Haar blik viel op haar scherm. Plots zagen wij haar langzaam rood worden..

"Euhhh, …. U heeft ook nog eigen tanden… naast uw prothese…, wilt u daar dan een afspraak voor?" vroeg ze een beetje stotterend. "Als het dan nodig is om naar de tandtechnicus te gaan, verwijst hij u vervolgens wel door." kwam er nog achteraan.

"Ja, ja, jaaah!" zei het mannetje opgelucht, "Afspraak maken…. controle,… tandjes nakijken,…. vrouw ook!"

Op 11 januari om kwart over 10 staat nu de afspraak gepland, dan mag hij zijn tandjes na laten kijken….. vrouw ook!