Al ruim een jaar hebben we een andere auto. Ik rij er overal mee heen, naar mijn werk, naar vrienden, naar de stad, daar waar ik heen wil, brengt hij mij heen.
Natuurlijk moet er dan ook regelmatig getankt worden, vrouwlief nam die taak voor haar rekening, zij is degene die ervoor zorgt dat we nooit zonder benzine aan de kant van de weg komen te staan.

Vrouwlief heeft twee weken geleden haar onderarm gebroken, kan dus niet meer autorijden en dus ook niet tanken de komende weken. Maar ja, de tank raakte natuurlijk wel leeg, want ik rij natuurlijk wel naar mijn werk en met vrouwlief naar het ziekenhuis en zo. Dus moest er afgelopen weekend getankt worden…..

Heel het weekend zaten de kinderen mij al te pesten. Dat het mij nooit zou lukken… ik zou de tankdop er niet af kunnen krijgen….zou er diesel in plaats van benzine ingooien…. zou binnen bij het afrekenen niet meer weten aan welke pomp ik had getankt, en meer van dit soort plagerijen kwamen voorbij het weekend.
Afgesproken werd, dat ik zondag voordat ik dochterlief naar haar vader bracht, zou gaan tanken. Dochterlief zou dan verslag doen van alles wat er fout zou gaan…..
Ja, ja, veel vertrouwen hebben ze in hun ma…..

En zo werd het zondagavond, met haar mobiel in de aanslag stapte dochterlief in de auto, nou zou het gebeuren…
Er volledig van overtuigd dat mij niks mis kon gaan, stapte ik in de auto en reed naar het benzinestation.

Netjes parkeerde ik de auto aan de goede kant van de pomp, de tankopening zat netjes aan de kant van de pomp, ik hoefde dus niet met de slang over de auto. Ook tankte ik netjes de juiste benzine en hing toen de tank vol was de slang weer netjes terug.
Dochterliefs gezicht werd er niet vrolijker op, er viel niks te beleven hier…. 
Voor de zekerheid keek in nog eens extra bij welke pomp ik stond, pomp 3, voordat ik naar binnen ging.
Mijn pinpas had ik ook bij mij, dus hoppa, de gigantische rekening betaald en klaar was ik weer.

Zie je wel, dat tanken is een fluitje van een cent.

Blij open ik het portier van de auto: "Zie je nou wel, ik kan heus wel tanken, mij gaat niks mis!"

Ik stap in en toen gebeurde het…… IK SCHEUR UIT MIJN BROEK!!!!

Tien kilometer verderop was dochterlief eindelijk uitgelachen en kregen broers en vrouwlief eindelijk het al lang verwachtte smsje!

Al ruim een jaar hebben we een andere auto. Ik rij er overal mee heen, naar mijn werk, naar vrienden, naar de stad, daar waar ik heen wil, brengt hij mij heen.
Natuurlijk moet er dan ook regelmatig getankt worden, vrouwlief nam die taak voor haar rekening, zij is degene die ervoor zorgt dat we nooit zonder benzine aan de kant van de weg komen te staan.

Vrouwlief heeft twee weken geleden haar onderarm gebroken, kan dus niet meer autorijden en dus ook niet tanken de komende weken. Maar ja, de tank raakte natuurlijk wel leeg, want ik rij natuurlijk wel naar mijn werk en met vrouwlief naar het ziekenhuis en zo. Dus moest er afgelopen weekend getankt worden…..

Heel het weekend zaten de kinderen mij al te pesten. Dat het mij nooit zou lukken… ik zou de tankdop er niet af kunnen krijgen….zou er diesel in plaats van benzine ingooien…. zou binnen bij het afrekenen niet meer weten aan welke pomp ik had getankt, en meer van dit soort plagerijen kwamen voorbij het weekend.
Afgesproken werd, dat ik zondag voordat ik dochterlief naar haar vader bracht, zou gaan tanken. Dochterlief zou dan verslag doen van alles wat er fout zou gaan…..
Ja, ja, veel vertrouwen hebben ze in hun ma…..

En zo werd het zondagavond, met haar mobiel in de aanslag stapte dochterlief in de auto, nou zou het gebeuren…
Er volledig van overtuigd dat mij niks mis kon gaan, stapte ik in de auto en reed naar het benzinestation.

Netjes parkeerde ik de auto aan de goede kant van de pomp, de tankopening zat netjes aan de kant van de pomp, ik hoefde dus niet met de slang over de auto. Ook tankte ik netjes de juiste benzine en hing toen de tank vol was de slang weer netjes terug.
Dochterliefs gezicht werd er niet vrolijker op, er viel niks te beleven hier…. 
Voor de zekerheid keek in nog eens extra bij welke pomp ik stond, pomp 3, voordat ik naar binnen ging.
Mijn pinpas had ik ook bij mij, dus hoppa, de gigantische rekening betaald en klaar was ik weer.

Zie je wel, dat tanken is een fluitje van een cent.

Blij open ik het portier van de auto: "Zie je nou wel, ik kan heus wel tanken, mij gaat niks mis!"

Ik stap in en toen gebeurde het…… IK SCHEUR UIT MIJN BROEK!!!!

Tien kilometer verderop was dochterlief eindelijk uitgelachen en kregen broers en vrouwlief eindelijk het al lang verwachtte smsje!

Iedereen die mij maar een beetje kent, weet dat ik niet echt een fan ben van sneeuw.
Mijn humeur wordt er niet beter op als de eerste sneeuwvlokjes naar beneden dwarrelen. De kou vind ik niet erg, het mag vriezen dat het kraakt, maar kom niet met sneeuw, dan ben ik dus niet te genieten.
Een collega roept altijd: "Sneeuw is alleen goed als het niet op de straat of de stoep valt!" Nou, daar ben ik het wel mee eens!

Het zal jullie dus ook niet verbazen dat hier de sneeuwschuiver, de bezem en natuurlijk het strooizout klaarstaat, zo gauw de eerste sneeuw aangekondigd wordt.
Nu was vorig winter het strooizout opgeraakt, tijd om een nieuwe zak te halen.

Vorige week heeft vrouwlief die dus gekocht, 25 kilo, kon ik weer even vooruit zei ze.
Gisteren kwamen de eerste vlokken uit de lucht en al gauw lag er een goede centimeter sneeuw.
Ik naar buiten, vegen en daarna strooien…..

Tijdens het strooien kwam ik er al achter dat het ander zout was dan vorig jaar. De kleur was anders en ook de structuur was anders. Het strooide ook niet zo goed.
Vreemd, maar ach, de sneeuw was voorlopig weg.

Vanmorgen lag er echter weer een laagje op de stoep.
Dat is vreemd….. dat kan toch niet, na al dat zout wat ik er op gegooid had, kan er geen vlokje blijven liggen zou je denken
Weer vegen, weer strooien….. weer denken dat het toch wel raar strooizout is.

Toch maar eens in de ton gekeken, gelukkig had vrouwlief het zout met verpakking en al in de ton gezet.
Zak eruit getrokken en maar eens lezen wat er op staat.

Een hoop buitenlandse woorden, maar ergens toch een paar woorden die ik begrijp: for animals!!!

Vrouwlief heeft dus 25 kilo bodembedekker gekocht voor vogelkooien of iets dergelijks!!

Iemand ruilen?????

Iedereen die mij maar een beetje kent, weet dat ik niet echt een fan ben van sneeuw.
Mijn humeur wordt er niet beter op als de eerste sneeuwvlokjes naar beneden dwarrelen. De kou vind ik niet erg, het mag vriezen dat het kraakt, maar kom niet met sneeuw, dan ben ik dus niet te genieten.
Een collega roept altijd: "Sneeuw is alleen goed als het niet op de straat of de stoep valt!" Nou, daar ben ik het wel mee eens!

Het zal jullie dus ook niet verbazen dat hier de sneeuwschuiver, de bezem en natuurlijk het strooizout klaarstaat, zo gauw de eerste sneeuw aangekondigd wordt.
Nu was vorig winter het strooizout opgeraakt, tijd om een nieuwe zak te halen.

Vorige week heeft vrouwlief die dus gekocht, 25 kilo, kon ik weer even vooruit zei ze.
Gisteren kwamen de eerste vlokken uit de lucht en al gauw lag er een goede centimeter sneeuw.
Ik naar buiten, vegen en daarna strooien…..

Tijdens het strooien kwam ik er al achter dat het ander zout was dan vorig jaar. De kleur was anders en ook de structuur was anders. Het strooide ook niet zo goed.
Vreemd, maar ach, de sneeuw was voorlopig weg.

Vanmorgen lag er echter weer een laagje op de stoep.
Dat is vreemd….. dat kan toch niet, na al dat zout wat ik er op gegooid had, kan er geen vlokje blijven liggen zou je denken
Weer vegen, weer strooien….. weer denken dat het toch wel raar strooizout is.

Toch maar eens in de ton gekeken, gelukkig had vrouwlief het zout met verpakking en al in de ton gezet.
Zak eruit getrokken en maar eens lezen wat er op staat.

Een hoop buitenlandse woorden, maar ergens toch een paar woorden die ik begrijp: for animals!!!

Vrouwlief heeft dus 25 kilo bodembedekker gekocht voor vogelkooien of iets dergelijks!!

Iemand ruilen?????

Afgelopen woensdag is onze vriendin Irene heel plotseling overleden. Ze was net de dag ervoor 45 jaar geworden.
Ontzettend triest natuurlijk dat iemand op zo'n jonge leeftijd overlijdt.
Zelf zei ze altijd: "Doodgaan is wel het laatste wat ik doe!"
En inderdaad, het was het laatste wat ze heeft gedaan. Maar wat ze ook altijd zei: "Probeer te lachen op de plechtigheid, wees niet alleen maar bedroefd, denk aan de leuke dingen die we samen hadden."

En dat hebben we vanmorgen tijdens de plechtigheid voorafgaand aan de crematie gedaan. Gehuild, maar ook een paar keer een glimlach op ons gezicht getoverd. Het was een geweldig mens die we nooit zullen vergeten.

Na de plechtigheid was er een koffietafel.
Het was druk, maar dat was natuurlijk te verwachten, ze stond tenslotte nog volop in het leven.
Na twee kopjes koffie begonnen de mensen op te staan weer weg te gaan, nadat ze natuurlijk de familie veel sterkte hadden gewenst.
Ook wij stonden in de rij om de familie onze steun te betuigen.

Toen we bijna aan de beurt waren, kwam er een man van de begrafenisonderneming naar de ouders van Irene toe, mensen van rond de 80 denk ik.
Hij zei letterlijk: "Zouden jullie een beetje kunnen opschieten, de volgende staat al weer te wachten!"
Verbaasd keek ik de moeder van Irene aan, zij kijkt net zo verbaasd terug. Ik las gewoon van haar gezicht dat ze dit wel erg ongepast vond. Ik heb wijselijk mijn mond dichtgehouden, heb de familie gecondoleerd en ben naar de hal gelopen.

Daar stond een vriend hevig verontwaardigd: "Wat denken ze hier wel niet, waarom ons het idee geven dat het lopende band werk is, het gaat hier toch om mensen?"
Een vrouw van de begrafenisonderneming had echt heel nare dingen gezegd over de tijd die wij nodig hadden, niet tegen ons, maar tegen een collega. Maar wel zo luid, dat wij het konden horen. Je wilt daar natuurlijk geen heisa schoppen, dus weer hielden wij onze mond dicht.

Ik weet heus wel dat het ook in een crematorium druk kan wezen. Weet ook dat het daar om tijd en geld gaat.
Maar moet je dan zo met mensen omgaan, mensen die erg verdrietig zijn? Dat kan toch eigenlijk niet?
Of ben ik nu te emotioneel en denken jullie daar anders over??

Afgelopen woensdag is onze vriendin Irene heel plotseling overleden. Ze was net de dag ervoor 45 jaar geworden.
Ontzettend triest natuurlijk dat iemand op zo'n jonge leeftijd overlijdt.
Zelf zei ze altijd: "Doodgaan is wel het laatste wat ik doe!"
En inderdaad, het was het laatste wat ze heeft gedaan. Maar wat ze ook altijd zei: "Probeer te lachen op de plechtigheid, wees niet alleen maar bedroefd, denk aan de leuke dingen die we samen hadden."

En dat hebben we vanmorgen tijdens de plechtigheid voorafgaand aan de crematie gedaan. Gehuild, maar ook een paar keer een glimlach op ons gezicht getoverd. Het was een geweldig mens die we nooit zullen vergeten.

Na de plechtigheid was er een koffietafel.
Het was druk, maar dat was natuurlijk te verwachten, ze stond tenslotte nog volop in het leven.
Na twee kopjes koffie begonnen de mensen op te staan weer weg te gaan, nadat ze natuurlijk de familie veel sterkte hadden gewenst.
Ook wij stonden in de rij om de familie onze steun te betuigen.

Toen we bijna aan de beurt waren, kwam er een man van de begrafenisonderneming naar de ouders van Irene toe, mensen van rond de 80 denk ik.
Hij zei letterlijk: "Zouden jullie een beetje kunnen opschieten, de volgende staat al weer te wachten!"
Verbaasd keek ik de moeder van Irene aan, zij kijkt net zo verbaasd terug. Ik las gewoon van haar gezicht dat ze dit wel erg ongepast vond. Ik heb wijselijk mijn mond dichtgehouden, heb de familie gecondoleerd en ben naar de hal gelopen.

Daar stond een vriend hevig verontwaardigd: "Wat denken ze hier wel niet, waarom ons het idee geven dat het lopende band werk is, het gaat hier toch om mensen?"
Een vrouw van de begrafenisonderneming had echt heel nare dingen gezegd over de tijd die wij nodig hadden, niet tegen ons, maar tegen een collega. Maar wel zo luid, dat wij het konden horen. Je wilt daar natuurlijk geen heisa schoppen, dus weer hielden wij onze mond dicht.

Ik weet heus wel dat het ook in een crematorium druk kan wezen. Weet ook dat het daar om tijd en geld gaat.
Maar moet je dan zo met mensen omgaan, mensen die erg verdrietig zijn? Dat kan toch eigenlijk niet?
Of ben ik nu te emotioneel en denken jullie daar anders over??

Sinds enige tijd hebben wij een nieuwe auto. Een stuk groter dan de vorige en ook een stuk luxer.
Aan de grote was ik zo gewend, aan de luxe wat minder.

Zo zit er cruise-control op, ABS, radiobediening aan het stuur, climate control en een car-kit in de auto.
Vooral dat laatste, die carkit, daar wen je natuurlijk alleen aan als je hem gebruikt. Dus moeten mensen mij bellen als ik toevallig in de auto zit.

Zoonlief had de carkit ingesteld en mij uitgelegd hoe dat ding te gebruiken als mijn mobiel overgaat.
Dat was niet zo moeilijk, op het groene knopje drukken als je op wil nemen en op de rode als je het gesprek wilt beeindigen.
Fluitje van een cent, kind kan de was doen, moet geen problemen opleveren, zou je denken…

Op een ochtend rij ik vanuit de nachtdienst naar huis.
En ja hoor, vlak voordat ik thuis ben, stopt de radio met geluid produceren en komt er een riedeltje uit de carkit. Er verschijnt een nummer in beeld en verbaasd kijk ik ernaar, ik word gebeld! Wie belt mij nou om half 7 in de ochtend??? Tja daar kom je alleen achter door op het groene knopje te drukken….

Ik druk op het knopje en hoor na het noemen van mijn naam, de stem van mijn manager.
Hij wil weten of de fout die HIJ heeft gemaakt is opgelost afgelopen nacht en of ik daar bepaalde mensen een mail over gestuurd heb. Met andere woorden, hij wil weten of hij wel naar zijn werk moet gaan of dat hij beter een dagje vrij kan nemen….

Ik begin hem gerust te stellen, hij kan gewoon naar zijn werk, alle problemen zijn opgelost.
Ondertussen rij ik de straat in waar we wonen en parkeer de auto.

Manager praat ondertussen over allerlei dingetjes die nog moeten gebeuren en ik zet de auto nog even netjes recht en zet hem uit. Met de autosleutel in de hand kijk ik verschrikt naar de carkit: "Waar is mijn manager gebleven???"
"Tot ziens" meldt de carkit en het lichtje gaat uit……
Oepsssss….. weg manager!!!

Gauw stap ik uit de auto, ik bel hem binnen wel even terug. Eenmaal binnen zie ik dat hij de voicemail al heeft ingesproken, terugbellen was niet nodig, tenzij ik nog iets dringends had te melden…

Pffff, valt niet mee hoor, zo'n luxe auto…… tuut, tuuut, tuuut!

Sinds enige tijd hebben wij een nieuwe auto. Een stuk groter dan de vorige en ook een stuk luxer.
Aan de grote was ik zo gewend, aan de luxe wat minder.

Zo zit er cruise-control op, ABS, radiobediening aan het stuur, climate control en een car-kit in de auto.
Vooral dat laatste, die carkit, daar wen je natuurlijk alleen aan als je hem gebruikt. Dus moeten mensen mij bellen als ik toevallig in de auto zit.

Zoonlief had de carkit ingesteld en mij uitgelegd hoe dat ding te gebruiken als mijn mobiel overgaat.
Dat was niet zo moeilijk, op het groene knopje drukken als je op wil nemen en op de rode als je het gesprek wilt beeindigen.
Fluitje van een cent, kind kan de was doen, moet geen problemen opleveren, zou je denken…

Op een ochtend rij ik vanuit de nachtdienst naar huis.
En ja hoor, vlak voordat ik thuis ben, stopt de radio met geluid produceren en komt er een riedeltje uit de carkit. Er verschijnt een nummer in beeld en verbaasd kijk ik ernaar, ik word gebeld! Wie belt mij nou om half 7 in de ochtend??? Tja daar kom je alleen achter door op het groene knopje te drukken….

Ik druk op het knopje en hoor na het noemen van mijn naam, de stem van mijn manager.
Hij wil weten of de fout die HIJ heeft gemaakt is opgelost afgelopen nacht en of ik daar bepaalde mensen een mail over gestuurd heb. Met andere woorden, hij wil weten of hij wel naar zijn werk moet gaan of dat hij beter een dagje vrij kan nemen….

Ik begin hem gerust te stellen, hij kan gewoon naar zijn werk, alle problemen zijn opgelost.
Ondertussen rij ik de straat in waar we wonen en parkeer de auto.

Manager praat ondertussen over allerlei dingetjes die nog moeten gebeuren en ik zet de auto nog even netjes recht en zet hem uit. Met de autosleutel in de hand kijk ik verschrikt naar de carkit: "Waar is mijn manager gebleven???"
"Tot ziens" meldt de carkit en het lichtje gaat uit……
Oepsssss….. weg manager!!!

Gauw stap ik uit de auto, ik bel hem binnen wel even terug. Eenmaal binnen zie ik dat hij de voicemail al heeft ingesproken, terugbellen was niet nodig, tenzij ik nog iets dringends had te melden…

Pffff, valt niet mee hoor, zo'n luxe auto…… tuut, tuuut, tuuut!